هرمزگان در شهادت امام موسی كاظم (ع) به سوگ نشست

به گزارش پایگاه خبری هرمزبان،آئين هاي سخنراني، سينه زني، روضه خواني و مرثيه خواني در شب و روز اين عزاي بزرگ در شكوه و عظمتي خاص درهرمزگان برگزار شد و عاشقان و شيفتگان اهل بيت (ع) با حضور درمساجد، تكايا و بقاع متبركه، بر سروسينه زنان در عزاي بزرگمردي از جنس نور، معرفت و معنويت به سوگ نشستند و اشك ماتم ريختند.
شيعيان، عاشقان و محبان اهل بيت عصمت و طهارت (ع) بيرق عزاي سلاله پاك رسول الله (ص)، حضرت امام موسي كاظم (ع) را در شكوه و عظمتي خاص در هرمزگان، به اهتزاز در آوردند و اين مصيبت بزرگ و جانكاه را به ساحت مقدس حضرت ولي عصر (عج) تسليت گفتند.
25 رجب سال 183 هجري روز درد آلودي براي كائنات بود، چرا كه خبر شهادت هفتمين پيشوا و امام شيعيان دهان به دهان تكثير شد و هستي را در اندوه و ماتم فرو برد،هفتمين حجت الهي از حصار عباسي ها و هارون الرشيدهاي سفاك و ظالم رها شد، هستي هستي اش را ز كف داد، خاك بر سر زمين شد، پايه هاي آسمان فرو ريخت.
هفتمين ركعت عشق، با دلي خسته و قلبي شكسته و به زهر كين و جفا از ميان مردمان نا اهل و ناجوانمرد پيمان شكن، غريبانه و دلتنگ، بال در بال نسيم تا ابديت عروج كرد و از بغض نهفته و زخم خاموش مانده در گلويش براي هميشه راحت شد و زمان و زمين را در غمگينانه ترين مصيبت فرو برد.
حضرت امام موسي كاظم (ع) هفتم ماه صفر سال 128 هجري در روستاي ابواء (محلي بين مكه و مدينه) ديده به جهان گشود.
پدر بزرگوار ايشان حضرت امام جعفر صادق (ع) و مادر بزرگوارشان حميده مصفّاة است. آن حضرت در خانداني كه سرچشمه علم، تقوا و فضايل اخلاقي بود، پرورش يافت.
نام مبارك ايشان موسي بن جعفر است و كاظم، صابر، صالح، امين و عبدالصالح از القاب و ابو ابراهيم، ابوالحسن، ابوالحسن اوّل، ابوالحسن ماضي، ابوعلي و ابواسماعيل از جمله كنيه هاي ايشان مي باشد.
آن حضرت در سن بيست سالگي به مقام امامت رسيد، از زمان شهادت پدرش، حضرت امام جعفر صادق (ع)، در شوال 148 هجري تا رجب سال 183 هجري، به مدت 35 سال امامت كرد و در سن 55 سالگي به شهادت رسيد.
هارون الرشيد، به دنبال سعايت بسيار از امام موسي كاظم (ع) و بيم از ايشان نسبت به خلافت و نيز توجه مردم به حضرت و پرداخت حقوق مالي خود به ايشان، بارها حضرت را تبعيد و زنداني كرد تا سرانجام از بيم به خطر افتادن خلافت خود، دستور قتل آن حضرت را، به ‘سِندي بن شاهك’ داد و او نيز آن حضرت را در زندان بغداد با خرماي مسموم در 25 رجب سال 183 هجري قمري به شهادت رساند.
پيكر پاك و مطهر آن پيشواي بزرگ شيعيان در ميان اشك و آه دوستداران اهل بيت عصمت و طهارت (ع) بر دستان ملائك تا آرامگاه ابدي اش در ‘كاظمين’، بدرقه شد و بدين سان تربت پاك آن امام، توتياي چشم، مأمن و قبله‌گاه دل هاي باصفاي ارادتمندان به اهل‌ بيت (ع) و دارالشفاي دلسوختگان عاشق ولايت و امامت شد.
سيره عملي و رفتاري و فضايل اخلاقي حضرت امام موسي كاظم (ع)
امام موسي كاظم (ع) با خويشتن داري خشم خود را براي رضاي خدا، فرو مي نشاندند، از اينرو به (فرو برنده خشم) معروف بودند.
امام موسي كاظم (ع)، ضمن برخورداري از كمال فضل، دانش و معنويت، داراي شخصيتي متين، شجاع و بخشنده بوده اند، بطوري كه سخاوت ايشان، زبانزد خاص و عام بوده و ايشان در بين شيعيان به ‘باب الحوائج’ معروف مي باشند.
آن حضرت به صله ارحام، ديد و بازديد از خويشان توجه جدي داشته اند و با اطرافيان بسيار خوش اخلاق و خوش رفتار و نزد مردم از احترام، كرامت و حرمت بسيار زيادي برخوردار بوده اند.
امام موسي كاظم (ع) را از عابدترين و پارساترين مردمان زمان خود، دانسته اند. تَهَجّد و نمازهاي شبانه آن حضرت به قدري به طول مي انجاميد كه به نماز صبح متصل مي شد. امام (ع) از خشيت خداوندي بسيار مي گريست به گونه اي كه محاسن شريفش خيس مي شد.
آن حضرت شبانه به دلجويي فقرا و تهيدستان مي پرداختند و بصورت ناشناس به آنان كمك مالي مي كردند و پول، آرد و خرما در اختيار آنان مي گذاشت در حاليكه آنان نمي دانستند اين كمك ها از جانب چه كسي در اختيار آنان قرار مي گيرد.
تاريخ گواه است كه حضرت امام موسي كاظم (ع) در طول عمر شريف و با بركت خويش با صبر و استقامتي مثال زدني در راه احياي حق، حفظ دين و اسلام ناب محمدي از هيچ تلاشي فروگذار نكرد.
حضرت امام موسي كاظم (ع) همواره تلاش مي كردند تا ارزش ها و فضائل اخلاقي در گستره عالم هستي و حيات آدمي ظهور و تجلي يابد و بشريت از گرداب هولناك و كشنده ضلالت و گمراهي رهايي يابد.
امام موسي كاظم (ع) مي فرمايند: به خدا قسم خير دنيا و آخرت را به مؤمني ندهند مگر به سبب حسن ظن و اميدواري او به خدا و خوش اخلاقي اش و خودداري از غيبت مؤمنان. (بحارالأنوار، ج 6، ص 28، ح29)

انتهای پیام

منبع: ایرنا (hbref.ir/kj)