سهام ذکاوت! در دورآباد

هرمزبان – یادداشت مهدی کمالی مدیرمسئول هرمزبان با عنوان “سهام ذکاوت! در دورآباد” را می توانید در ادامه مطالعه کنید.

اگر خاطر مبارکتان باشد، در یادداشت قبلی از دورآباد رونمایی کردیم. سرزمینی در عالم خیال با اتفاقاتی که قطعاً مختص آن عالم هستند و در جهان واقعیت ها احتمال وقوع وقایع آن بعید به نظر می رسد.

یکی از رویدادهایی که در دورآباد کلی صدا کرد و تا مدت ها دولتمردان با آن اهالی دورآباد را سر کار گذاشته و سرکیسه کردند، ماجرای توزیع سهام ذکاوت بود.

بیشتر اهالی دورآباد به آسودگی در خانه نشسته بودند و نان و ماستشان را می خوردند؛ تنها عده ی کمی که به فکر پول های بادآورده بودند یک سازوکاری ابداع کردند که در آن سهام شرکت ها به صورت کاغذی معامله می شد و در این خرید و فروش ها سهام برخی شرکت ها رشد و سهام تعداد دیگری از شرکت ها افت می کرد و به این ترتیب نوسان گیری می کردند.

برای اینکه نان و ماست خورهای فارغ از چند و چون دنیا را جذب کنند، این مرکز معاملاتی را “خوش” نامیدند و به کسانی که در آن به صورت حضوری یا مجازی و به واسطه کارگزاری ها، اقدام به خرید و فروش سهام می کردند، “خوش نشین” گفتند.

در طول سالها درصد کمی از شرکت ها و درصد کمی از جمعیت دورآباد وارد این سازوکار شدند و بقیه به کارهای روزمره خود مشغول بودند و نان تلاش و قناعت خویش را می خوردند.

با شروع ماجرای کلنگ زنی و بهره برداری و نابسامانی های ناشی از آن، عده ای تصمیم گرفتند نه برای کسب سود بلکه برای حفظ ارزش پول خود “خوش نشین” شوند و سهام تعدادی از شرکت های موجود در خوش را خریداری کنند.

تعدادی از افراد که سهام شرکت مطرح “دور کلنگ” و چند شرکت کلنگ سازی دیگر را تهیه کرده بودند سود چشمگیری را تجربه کردند و به دیگران توصیه کردند که خوش نشین شوند.

در این هنگام، دست های پشت پرده تصمیم گرفتند دان پاشی کنند. بنابراین با معاملات صوری ارزش سهام شرکت ها را بالا بردند تا افراد تازه وارد نیز سودهایی را تجربه کنند و تبلیغ نفر به نفر برای ورود به خوش شکل بگیرد. تبلیغی که محقق شد اما به طور کامل انتظارات بازیگران پشت پرده را برآورده نمی کرد.

بنابراین تصمیم گرفتند تعدادی از افراد صاحب نفوذ حاضر در نشست های صاحب نظران دورآباد را جذب نموده و از آنها بخواهند مجمعی به نام “مجمع عقلای دورآباد” تشکیل دهند که البته چند و چون شکل گیری و فعالیت این مجمع خود حکایت دیگری دارد.

مجمع عقلا در اولین اقدامات پس از تأسیس خود، به حاکمان دورآباد پیشنهاد داد برای جذب تمام دورآبادی ها به “خوش” و جذب نقدینگی آنها در تولید و کارهای مفید، بین مردم سهام ذکاوت توزیع شود.

قرار شد دولت از طرف دورآبادی ها سهام ذکاوت را به نام تک تک شهروندان خریداری نموده و بعد با استفاده از سود سهام، اصل سرمایه خود را برداشت نماید و سپس اختیار سهام را به مردم واگذار کند.

چند سالی از این موضوع گذشت و بالاخره اعلام  شد که سهام ذکاوت آماده واگذاری است و برای دریافت آن، همه ی مردم در خوش ثبت نام نموده و “کد خوش نشینی”  دریافت کنند.

این ترفند جواد داد و تعداد “خوش نشین” ها رشد چشمگیری پیدا کرد و از چهار پنج درصد به بالای هشتاد درصد جمعیت دورآباد رسید.

با حضور سیل عظیم مردم در “خوش” تعدادی از وزرای دورآباد هم با اختلاس (ببخشید، قرض موقت) از بیت المال و ثبت شرکت های صوری وارد معاملات شدند و دان پاشی ها شدت گرفت.

آن قدر تب “خوش نشینی” بالا رفته بود که افرادی به امید خرید خانه بزرگتر یا مغازه های بیشتر، اموال خود را فروختند و پول آن را وارد “خوش” کردند.

سهام برخی شرکت ها که افراد ذی نفوذ در قیمت های پایین درصد بالایی از آن سهام را تهیه کرده بودند به بیش از چهل برابر ارزش واقعی رسیده بود؛ در این هنگام و در اوج ورود پول مردم، رئیس الوزرا که خود نیز غیرمستقیم و به واسطه نوچه هایش خوش نشین بود و حسابی بارش را بسته بود، کد خروج سرمایه از خوش را به همقطاران خویش اعلام کرد.

او در سخنانی که بازتاب وسیعی داشت اعلام کرد: «مردم همه چیز را به “خوش” بسپارند.» از فردای ابراز این سخنان رمزگونه عرضه از تقاضا پیشی گرفت و قیمت سهام نزولی شد.

این در حالی بود که مردم هنوز حق فروش کامل سهام ذکاوت خود را نداشتند و فقط درصد کمی از مردم توانسته بودند بخشی از سهام خود را به فروش برسانند. همین مقدار فروش کم بهانه دولت مردان را برای توجیه ریزش ارزش سهام در “خوش” جور کرده بود و فروشندگان سهام ذکاوت را مقصران این رویداد معرفی کردند.

بنابراین تصمیم گرفتند حق فروش سهام ذکاوت را از شهروندان سلب کنند و آنها عملاً مالک چیزی بودند که کنترلی بر آن نداشتند. این موضوع به قدری طول کشید که عده ای در انتظار فرصتی برای فروش سهام از دنیا رفتند و این سهام به فرزندان آنها به ارث رسید، میراثی که همچنان قابل فروش نبود!

ادامه دارد…

انتهای پیام/