اخبار هرمزگان و منتخب اخبار ایران و جهان | پایگاه خبری تحلیلی هرمزبان اخبار هرمزگان، گزیده اخبار ایران و جهان و تحولات منطقه را در پایگاه خبری هرمزبان دنبال کنید
هرمزبان – غزل شماره 124 حافظ شیرازی با مصرع آغازین «آن که از سُنبُلِ او، غالیه تابی دارد» را می توانید در ادامه مطالعه کنید.
آن که از سُنبُلِ او، غالیه تابی دارد
باز با دلشدگان ناز و عِتابی دارد
از سَرِ کُشتهٔ خود میگذری همچون باد
چه توان کرد؟ که عمر است و شتابی دارد
ماهِ خورشید نُمایَش ز پسِ پردهٔ زلف
آفتابیست که در پیش سَحابی دارد
چشمِ من کرد به هر گوشه روان سیلِ سرشک
تا سَهی سَروِ تو را تازهتر آبی دارد
غمزهٔ شوخِ تو خونم به خطا میریزد
فرصتش باد که خوش فکرِ صوابی دارد
آب حَیوان اگر این است که دارد لبِ دوست
روشن است این که خِضِر بهره سرابی دارد
چشمِ مخمورِ تو دارد ز دلم قصدِ جگر
تُرک مست است مگر میلِ کبابی دارد
جانِ بیمارِ مرا نیست ز تو روی سؤال
ای خوش آن خسته که از دوست جوابی دارد
کِی کُنَد سویِ دلِ خستهٔ حافظ نظری
چشمِ مستش که به هر گوشه خرابی دارد
سایر غزلیات حافظ:
غزل شماره 81 حافظ/ صبحدم مرغِ چمن با گلِ نوخاسته گفت
غزل شماره 82 حافظ/ آن تُرک پری چهره که دوش از بَرِ ما رفت
غزل شماره 83 حافظ/ ساقی بیار باده که ماهِ صیام رفت
غزل شماره 84 حافظ/ ساقی بیار باده که ماهِ صیام رفت
غزل شماره 85 حافظ/ شربتی از لبِ لعلش نچشیدیم و بِرَفت
غزل شماره 86 حافظ/ ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت
غزل شماره 87 حافظ/ حُسنت به اتفاقِ مَلاحت جهان گرفت
غزل شماره 88 حافظ/ شنیدهام سخنی خوش که پیرِ کنعان گفت
غزل شماره 89 حافظ/ یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
غزل شماره 90 حافظ/ ای هدهد صبا به سبا میفرستمت
غزل شماره 91 حافظ/ ای غایب از نظر به خدا میسپارمت
غزل شماره 92 حافظ/ میرِ من خوش میروی کاندر سر و پا میرمت
غزل شماره 93 حافظ/ چه لطف بود که ناگاه رَشحِهٔ قَلَمَت
غزل شماره 94 حافظ/ زان یارِ دلنوازم شُکریست با شکایت
غزل شماره 95 حافظ/ مدامم مست میدارد نسیمِ جَعدِ گیسویت
غزل شماره 96 حافظ/ دردِ ما را نیست درمان الغیاث
غزل شماره 97 حافظ/ تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج
غزل شماره 98 حافظ/ چه لطف بود که ناگاه رَشحِهٔ قَلَمَت
غزل شماره 99 حافظ/ دلِ من در هوایِ روی فَرُّخ
غزل شماره 100 حافظ/ دی پیر میفروش که ذکرش به خیر باد
غزل شماره 101 حافظ/ شراب و عیش نهان چیست؟ کارِ بیبنیاد
غزل شماره 102 حافظ/ دوش آگهی ز یارِ سفر کرده داد باد
غزل شماره 103 حافظ/ روز وصلِ دوستداران یاد باد
غزل شماره 104 حافظ/ جمالت آفتابِ هر نظر باد
غزل شماره 105 حافظ/ صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد
غزل شماره 106 حافظ/ تَنَت به نازِ طبیبان نیازمند مباد
غزل شماره 107 حافظ/ حُسن تو همیشه در فزون باد
غزل شماره 108 حافظ/ خسروا گویِ فلک در خَمِ چوگان تو باد
غزل شماره 109 حافظ/ دیر است که دلدار پیامی نفرستاد
غزل شماره 110 حافظ/ پیرانه سَرَم عشقِ جوانی به سر افتاد
غزل شماره 111 حافظ/ عکسِ رویِ تو چو در آینهٔ جام افتاد
غزل شماره 112 حافظ/ دوش آگهی ز یارِ سفر کرده داد باد
غزل شماره 113 حافظ/ بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
غزل شماره 114 حافظ/ همایِ اوجِ سعادت به دامِ ما افتد
غزل شماره 115 حافظ/ درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد
غزل شماره 116 حافظ/ کسی که حُسن و خَطِ دوست در نظر دارد
غزل شماره 117 حافظ/ دل ما به دور رویت ز چمن فَراغ دارد
غزل شماره 118 حافظ/ آن کس که به دست، جام دارد
غزل شماره 119 حافظ/ دلی که غیب نمای است و جامِ جم دارد
غزل شماره 120 حافظ/ بتی دارم که گِرد گل ز سُنبل سایهبان دارد
غزل شماره 121 حافظ/ هر آن کو خاطرِ مجموع و یارِ نازنین دارد
