گابریل کالدرون: مارادونا در فوتبال امروز می توانست موفق تر باشد/ شهرت، شخصیت او را عوض نکرد

هرمزبان – سرمربی سابق پرسپولیس در مصاحبه با وب سایت پاری سن ژرمن از خاطراتش با دیگو مارادونای فقید گفت.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی هرمزبان، گابریل کالدرون، هافبک سابق پاری سن ژرمن و تیم ملی آرژانتین که برای مدتی هم هدایت پرسپولیس ایران را برعهده داشت، در خصوص درگذشت دیگو مارادونا، هم تیمی سابقش مصاحبه ای با وب سایت پاری سن ژرمن انجام داد. به نقل از وب سایت پاری سن ژرمن، گابریل کالدرون گفت:
همه دنیا فارغ از نژاد و ملیت، عاشق مارادونا بودند
اصلا از واکنش ها به مرگ دیگو مارادونا شگفت زده نشدم. لحظات فوق العاده ای در کنار دیگو مارادونا داشتم، از قهرمانی جوانان جهان تا فینال جام جهانی. در تمام این سال ها عشق مردم به دیگو را می دیدم. مارادونا فردی بود که می توانست با ۹۰ دقیقه بازی کردن، میلیون ها نفر را شاد کند. همه فارغ از ریشه و ملیت، فرهنگ و دین شان، مارادونا را دوست داشتند زیرا همه عاشق دیدن فوتبال او بودند.  

تواضع مارادونا، او را نسبت به سایرین متمایز می کرد
در ۱۹ سالگی، مارادونا کاملا برتر از سایرین بود. دیگو بازیکن متفاوتی بود و به لطف او بود که توانستیم در ۱۹۷۹، قهرمان جام جهانی جوانان شویم. مارادونا خاص بود و توانایی تکنیکی بالایی داشت که با همین توانایی می توانست تفاوت ها را رقم بزند اما ذهنیت و تواضع او چیزی بود که به نظرم استثنایی می آمد. با این ویژگی ها، او یک رهبر فوق العاده بود که همیشه با دادن انرژی مثبت، ما را تشویق می کرد. همه می دانند که مارادونا بازیکن خوبی بود اما بالاتر از آن، او انسان خوبی بود.  

مارادونا به خاطر محبوبیتش نمی توانست به سینما و رستوران برود
در جام جهانی ۱۹۹۰ دوره خوبی نداشتیم. در مقدماتی قدرتی به اندازه آرژانتین نداشتیم اما به لطف درخشش های او توانستیم به فینال برسیم و در آستانه فتح جام جهانی بودیم. از دهه ۸۰ به بعد، دیگو به قدری محبوب و مشهور بود که نمی توانست زندگی عادی داشته باشد. او نمی توانست به رستوران، سینما، آرایشگاه یا هرجای دیگری برود زیرا با سیل عظیم هواداران روبرو می شد. در هر بازی تیم ملی آرژانتین، سی خبرنگار او را دوره می کردند. اگر من جای مارادونا بودم، نمی توانستم این حجم از شهرت و محبوبیت را مدیریت کنم. زندگی او عادی نبود.  

شهرت باعث نشد مارادونا دوستانش را فراموش کند
چند سال پیش ما یکدیگر را در خاور میانه دیدیم و پس از آن در شبکه های اجتماعی با یکدیگر در تماس بودیم. اخیرا تولد ۶۰ سالگی او را تبریک گفتم و او هم به من تولد ۶۰ سالگی ام را تبریک گفت؛ ما فقط چند ماه با یکدیگر فرق داریم. مارادونا فارغ از دستاوردهایش، هرگز دوستانش را فراموش نمی کرد و شهرت باعث نشد شخصیت او تغییر کند.  

مارادونا جاودانه است و همیشه اسطوره آرژانتین می ماند
حضور در پاری سن ژرمن؟ مارادونا می توانست ستاره شهر پاریس شود. او هر کجا که رفت، موفق بود. به نظر من سی سال قبل، فوتبال خیلی سخت تر بود. در جام جهانی ۱۹۸۲، بازی ای نبود که مارادونا را نزنند. حریفان همیشه او را می زدند و داوران از بازیکنان محافظت نمی کردند. اگر مارادونا در دوره کنونی بازی می کرد، خیلی راحت تر می توانست بازی کند و موفق تر می شد. لحظه به یادماندنی من از مارادونا، لحظه قهرمانی در جام جهانی جوانان ۱۹۷۹ در ژاپن است. پس از سوت پایان، ما یکدیگر را در آغوش کشیدیم. هرگز این لحظه را از یاد نمی برم. مارادونا حالا ما را ترک کرده اما او جاودانه است. او همیشه اسطوره آرژانتین خواهد ماند.

منبع: خبرگزاری آریا

hormozban هرمزبان ivlcfhk اخقئخظذشد