جشنواره ها پلی برای پیشرفت یا پسرفت!

به گزارش پایگاه خبری هرمزبان به نقل از خبرنگارحوزه سینما گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛  جشنواره های هنری و سینمایی ویترین و ستون اصلی سینما در هر کشورند و آنچه که در طول سال به عنوان فیلم، فیلم کوتاه و مستند در ایامی از سال در جشنواره سینمایی به نمایش گذاشته می شود تا علاوه بر دست آورد های جدید، زمینه را برای تولید آثار بهتر و بیشتر فراهم کند و همچنین بستری برای تعامل و همسویی و همدلی میان فیلمسازان کشور های مختلف باشد.
 جشنواره ها همیشه محفلی برای دیده شدن فیلمسازان در عرصه هنر بوده و همیشه از جایگاه ویژه ای برخوردار بوده و هست، اگر به تاریخچه بسیاری از جشنواره های فیلم كوتاه نگاه كنیم، بسیاری از فیلم‌سازان بزرگ ما از این جشنواره‌ها برخاسته اند.
 جشنواره‌هایی چون فیلم كوتاه تهران، سینماحقیقت و همین جشنواره بین المللی فیلم 100، كه چندین دوره از برگزاری آن ها می گذرد یك فرصتی برای حضور و كشف استعدادهای جوانی است كه حرفی برای گفتن دارند اما تمامی این ها زمانی به شکوفایی می رسند که با دیدی مسئولانه به آثار نگاه و حمایت شود تا افراد مستعد در این مسیر بتوانند آثار شاخصی را تولید کنند.
جبار آذین منتقد سینما در مورد حمایت جشنواره ها از فیلمسازان برگزیده اظهار داشت: یکی از وظایف اساسی یک جشنواره استاندارد و دارای تمام موازین شاخص جشنواره های داخلی و بین المللی،  داشتن ساختار حرفه ای و هدفمند برنامه ها است. در کنار این مهم ایجاد تسهیلات لازم برای آثار مختلف برای فیلمسازان داخلی و خارجی، مهیا کردن شرایط ویژه و خاص و بررسی آن ها توسط نظریه پردازان و منتقدان است که این موارد قوام و استواری یک جشنواره است.
وی در ادامه در خصوص هدفمندی جشنواره ها گفت: اگر جشنواره با برنامه ریزی هدفمند‌ همراه نباشد و هیات انتخاب، داوری و شورای سیاستگذاری آن به جای توجه به معیار های سینمای فرهنگی از رابطه ها و روابط غیر فرهنگی، سیاسی و گروهی بهره گیرند، ماحصل چنین جشنواره ای انحراف و اضمحلال و افت آن جشنواره است.
آذین ادامه داد: اگر جشنواره ها قصد کسب تجربه و پیشرفت در عرصه هنر را دارند باید تولیدات وزینی را وارد بازار های سینمایی و جشنواره های خارجی کنند تا بتوانند در جشنواره های بی المللی حضور یافته و دیده شوند. اگر جشنواره ای نتواند از چارچوب جغرافیایی فراتر رود در بلند مدت تنها می تواند در خدمت محصولات و هنرمندان داخلی باشد که بدیهی است سینمای کشور را از نو آوری ها و غم آوری های جهان سینما عقب نگه دارد.
این منتقد در مورد اهداف جشنواره ها در جهت برپایی اظهار داشت:از نکات بارزه جشنواره هماهنگی و همسویی اهداف آن به فرهنگ جامعه است یعنی جشنواره باید تولیداتی را پذیرش کرده و به نمایش گذارد که منطبق با فرهنگ و ادبیات و آرمان های اجتماعی باشد در غیر اینصورت جشنواره بازار مکاره ای برای سوداگران و شیفتگام سینماهای پیش از انقلاب و آثار صرفا تجارتی غرب خواهد شد، یکی از وظایف مهم دیگر جشنواره های فرهنگی و هنری و سینمایی و همچنین نمایش آثار هنرمندان حرفه ای و جوانان اندیشمند سینماگر، حمایت مستمر از هنرمندانی است که آثارشان در جشنواره مورد توجه مردم و هیات داوران قرار گرفته و جوایزی به دست آوردند.
وی افزود: حمایت و تضمین از هنرمندان برتر جشنواره ها بدین معناست که از تولیدات آینده آن ها هم حمایت گردد که این حمایت می تواند یکی از والا ترین جوایز جشنواره ها باشد، این مهم تا کنون در جشنواره های وطنی اتفاق افتاده است ولی تداوم نداشته و گاه حتی از سطح حرف و شعار فراتر نرفته است.
این منتقد در خصوص این سوال که متولیان جشنواره چه وظیفه ای در قبال حمایت های مادی و معنوی دیگر آثار فیلمسازان برگزیده دارند، بیان کرد: برگزار کنندگان جشنواره فجر همان عناصر بنیاد فارابی و سازمان سینمایی هستند که در اصل به اسم جشنواره ها تمام می شود که باید از هنرمندان برگزیده جشنواره ها حمایت های مالی و معنوی کنند تا آن ها بتوانند تولیدات برتری را برای سینمای ایران تهیه و تولید کنند که گاهی این حمایت ها صورت گرفته اما مستمر و مداوم نبوده است.
وی گفت: جشنواره های جهانی و وطنی به صورت خصوصی و دولتی برگزار می شوند و جشنواره های دولتی وظیفه حمایت از فیلمسازان را دارند حتی جشنواره های بخش خصوصی هم در ایران و حتی در جهان هستند که جشنواره ای را به راه می اندازند مثل “جشن خانه سینما” گرچه از بودجه دولتی است اما به دلیل حضور هنرمندان و نظارت آن ها منجر می شود که حمایت صورت گیرد چون حامیان از دل خود همان متولیان انتخاب شدند.اگر دولت ها حمایت نکنند دلیل نقض و ضعف هنری تشکیلات سینمایی است. جشنواره خصوصی شاید تعهدی نداشته باشد اما جشنواره های دولتی باید در جهت ارتقاء سینما حمایت کنند در غیر اینصورت خود جشنواره زیر سوال می رود.