«آنام» روایت کارآفرینی زنان را به تصویر کشیده است

مریم حق پناه با اشاره به اینکه “این مستند درباره یک کارآفرین زن در شهر میناب استان هرمزگان است” در گفت‌وگو با ایسنا بیان کرد: در شهر میناب بیکاری بسیار شدید است. روزی که من به این شهر مراجعه کردم، پنجشنبه بازار بود و اکثر فروشندگان زن بودند و از این طریق خرج خانه‌شان را به دست می‌آورند.

او ادامه داد: بیشتر مشاغل برای مردان در این شهر فصلی است. کار آنها کشاورزی بوده اما اکنون به خاطر کم آبی و اتفاقات محیط زیستی بیشتر باغ‌هایشان خشک شده است. حتی آب شرب میناب هم به بندرعباس برده می‌شود. زمانی که من در آنجا بودم آفتی به لیموهای این روستا افتاده بود که به آن جادوگر می‌گفتند و بسیار نابودکننده بود. در هر صورت میناب شهری پرمحصول است و یکی از محصولات اصلی این روستا انبه است که شخصیت اصلی مستند ما از راه ترشی درست کردن با این میوه، روزگار می‌گذراند.

حق پناه با اشاره به فعالیت زنان در این منطقه توضیح داد: خانم جمالی، که سوژه فیلم ما است، این ترشی محلی را در ابتدا در خانه خود درست می‌کرده و به مرور با وسعت دادن به کارش اکنون یک کارخانه تولید محصول دارد که ۴۰ کارگر در آنجا فعالیت می‌کنند اما زمانی که من به آنجا رفتم و فیلمبرداری را آغاز کردم ، با مشکلات مالی مواجه شده بودند. آن‌ها می‌خواستند این کارخانه را گسترش دهند و آن را مکانیزه کنند بنابر این با کسی شریک شده بودند تا به آنها وام بدهد اما به خاطر مسائلی که تحریم‌ها به وجود آورده‌اند، دچار کمبود منابع مالی شدند. به این ترتیب کارخانه تقریبا تعطیل شده بود اما بعد از یک سال که برای ادامه کار مجددا به آنجا رفتم، قسمت دیگر هم فعالیت‌اش را آغاز کرده بود. بر همین اساس ساخت این مستند دو سال طول کشید.

وی درباره شرایط تولید این مستند، توضیح داد: خوشبختانه این خانواده حضور ما را به راحتی پذیرفتند. آنها به واسطه آنکه با شهرهای دیگری چون بندرعباس، تبریز، تهران و حتی کویت و دبی در ارتباط هستند بسیار روشن فکر هستند و تمام بچه‌هایشان تحصیل کرده‌اند بنابراین با ما همکاری زیادی داشتند. تنها چیزی که وجود داشت این بود که این خانواده راهکار به خصوصی را برای نگهداری محصولات شان به کار می‌بردند که نمی‌خواستند فاش شود و به من گفتند از این قسمت فیلم برداری نکنید. نکته دیگری که وجود داشت این بود که من همراه با همسرم در جمع خانواده آنها وارد شدیم و او فیلمبرداری مستند را برعهده داشت؛ به همین دلیل چون ما یک خانواده بودیم سریع‌تر اعتماد و صمیمیت بین ما شکل گرفت. شاید اگر قرار بود فیلمبرداری یک ماه طول بکشد با از بین رفتن این فاصله‌ها کارمان سریع‌تر پیش رفت.

این مستندساز اضافه کرد: بودجه‌ای که تلویزیون به فیلم‌سازان می‌دهد خیلی کم و محدود است. کاش شرایطی وجود داشت که می‌توانستم این خانواده را به تهران دعوت کنم تا فیلمشان را روی پرده سینما ببیند. 

حق پناه با اشاره به اینکه «آنام» در زبان محلی به معنی مادر است” گفت: به دلیل ویژگی‌های خاص مادرانه سوژه اصلی، نام این مستند هم «آنام» گذاشته شد. او خاصیت‌های مادرانه زیادی دارد و کارگران خود را مانند فرزندانش تحت حمایتش قرار داده است. او قبلا معلم بوده و اکنون خودش و خانواده‌اش در این کارخانه مشغول کار هستند. کارخانه‌شان هم کوچک نیست بلکه دفتر صادرات و واردات دارند و حتی محصولات‌شان را در هایپر مارکت‌های تهران و کشورهای جنوبی خلیج‌فارس هم به فروش می‌رسانند. این اتفاق در شهرهایی مثل میناب که زن‌ها بیشتر کار می‌کنند، اتفاق بزرگی است.

او همچنین گفت: ما در این مستند که یک سفارش تلویزیونی در مورد کارآفرینی بوده با به تصویر کشیدن فعالیت‌های این خانواده نشان دادیم، مشارکت زنان می‌تواند علاج بیکاری شهرهایی مانند میناب باشد و با کارکردن سنتی زنان می‌توان به اقتصاد روستاها و شهرها کمک کرد. همچنین می‌توانیم بگوییم کارخانه‌هایی این چنینی باید مورد حمایت قرار بگیرند که دیگر تک محصولی و فصلی نباشند تا وقتی فصل تغییر می‌کند، کارگران بیکار نشوند. وقتی محصولات متنوع وجود داشته باشد، می‌توان در ۲۴ ماه سال این کارخانه را فعال نگه داشت.

انتهای پیام