یک گزارش کاملا دانشجویی از جنس ایسنا

روز دانشجو در تقویم ایرانی ۱۶ آذر ماه است که با تاریخ تأسیس خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) نیز همزمان می‌شود. رسالت اصلی ایسنا از بدو تاسیس تاکنون ایفای نقش دانشگاهیان در توسعه فضای رسانه‌ای کشور و ارتقای آگاهی‌های علمی، فرهنگی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، هنری و صنفی با نگاهی دانشگاهی و دانشجویی و شکل‌گیری حلقه واسط بین مسوولان، نخبگان و مردم بوده است. اما اینکه ایسنا در این سال‌ها چقدر توانسته‌ به گروه‌های دانشجویی و در مجموع دانشگاهیان نزدیک شود، خصوصا در سال‌های اخیر که رسانه‌ها برای حفظ مخاطبان خود با شرایط پیچیده‌تری هم مواجهند و بخشی از نیاز اطلاع‌رسانی از طریق شبکه‌های اجتماعی تامین می‌شود، پرسشی است که خبرنگار ایسنا با حضور در جمع دانشجویان با آنها در میان گذاشته است.

در این میان کم‌اعتمادی به رسانه‌های داخلی، در پاسخ‌ بسیاری از دانشجویان دیده می‌شود و این کم‌اعتمادی تا مرزی پیش می‌رود که برخی حتی از ضبط صدایشان توسط میکروفن هم طفره می‌روند.

در ادامه نظرات برخی دانشجویان را در پاسخ به سوالات خبرنگار ایسنا درباره عملکرد رسانه‌های داخلی در سال‌های اخیر می‌خوانید:

در قدم اول از دو دختر جوان ۲۰ ساله، دانشجوی رشته ادبیات فارسی که در خیابان بین دانشکده هنر و ادبیات دانشگاه تهران در حال قدم زدن هستند، درباره عملکرد رسانه‌ها و همچنین ایسنا سوال می‌کنیم.

ابتدا با کمی تعجب به هم نگاه می‌کنند و در ادامه یکی از آنها پاسخ می‌دهد: «با ایسنا آشنا هستم. گاهی اوقات اخبار آن را با گوشی چک می‌کنم. ولی بیشتر اخباری که دم‌دست باشند را به صورت رندوم می‌خوانم. به‌طور کلی رسانه خاصی را برای خواندن اخبار انتخاب نمی‌کنم و برایم تفاوتی ندارد.»

آنها درباره میزان اعتمادشان به ایسنا می‌گویند: «به ایسنا هم به اندازه دیگر خبرگزاری‌ها اعتماد داریم. گمان نمی‌کنیم رسانه‌ها تفاوت چندانی با هم داشته باشد. در واقع کمتر کسی یک اعتماد ۱۰۰ درصد به یک رسانه خاص دارد؛ چراکه به هر جهت همه آنها جهت‌گیری‌های خاص خود را دارند. حال بیشتر یا کمتر؛ البته با تمام اینها راحت‌تر می‌توان به اخبار فرهنگی و یا ورزشی هر رسانه اعتماد کرد.»

در انتها از آنها درباره علاقه‌شان برای فعالیت به عنوان خبرنگار سوال می‌کنم. یکی از آنها باخنده پاسخ می‌دهد «اصلا علاقه ندارم» و دیگری نیز می‌گوید، «روزنامه‌نگار را به خبرنگار ترجیح می‌دهم چراکه به نظرم اصلالت بیشتری دارد.»

کمی جلوتر می‌روم و وارد دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران می‌شوم. از یک دانشجوی رشته طراحی صنعتی که در حال صحبت است درباره میزان شناخت او از ایسنا و اینکه چه میزان اخبار رسانه های داخلی را چک می‌کند، سوال می‌کنم. با کمی مکث پاسخ می‌دهد که اسم ایسنا را شنیده‌ ولی اخبار این خبرگزاری را نمی‌خواند. همچنین ادامه می‌دهد که کلا اخبار را دنبال نمی‌کند و به‌ هیچ‌کدام از رسانه‌های داخلی اعتماد ندارد.

از او دلیل دنبال نکردن اخبار را سول می‌کنم، در پاسخ می‌گوید: «خیلی برایم مهم نیست. آنقدر در زندگی مشکلات دارم که دیگر علاقه‌ای به گرفتن انرژی منفی اخبار خبرگزاری‌ها ندارم؛ البته اگر یک خبر خیلی مهم باشد از طریق دوستانم به گوشم می‌رسد.»

او همچنین درباره دنبال کردن اخبار رشته خود در حوزه فرهنگ و هنر بیان می‌کند: «اگر بخواهم اخبار هنری را دنبال کنم به سراغ یک سری صفحات هنری در اینستاگرام می‌روم؛ کمااینکه از طریق هم‌کلاسی‌ها و استادان اخبار را می‌شنوم.»

در ادامه وارد یک جمع دانشجویان رشته گرافیک می‌شوم و از آنها نیز درباره ایسنا و میزان آشنایی شان با رسانه های داخلی سوال می‌کنم. با خنده می‌گویند که تنها اسم ایسنا را شنیده‌اند. اصلا اخبار را چک نمی‌کنند البته دوست دارند که اخبار را دنبال کنند ولی نمی‌دانند چگونه اخباری را که با عقایدشان هم‌خوانی داشته باشد، پیدا کنند.

یکی از آنها با خنده می‌گوید: «پدر من هر شب اخبار تلویزیون را می‌بیند. به‌ نظرم در همین حد کافی باشد.»

در ادامه یکی از آنها در پاسخ به این سوال که چه رسانه‌ای را برای دنبال کردن اخبار انتخاب می‌کنند، می‌گوید: «اخبار مهم انگلیسی را در گوگل سرچ می‌کنم و هر چه را که بالا بیاید می‌خوانم.»

در انتها یک دختر جوان در بین آنها می‌گوید که اخبار مهم هنری را از طریق سایت‌های خبری خارجی چک می‌کند.

گروهی از دختران بین ۲۴ تا ۲۶ سال دانشجوی رشته معماری که در محوطه دانشکده هنرهای زیبا در حال غذا خوردن هستند بیان‌ می‌کنند که با ایسنا آشنا هستند ولی خیلی اخبار را دنبال نمی‌کنند مگر در مواقع لزوم.

با این حال یکی از آنها می‌گوید: «اگر یک اتفاق مهم رخ دهد، سایت‌هایی همانند هنر آنلاین و یا ایسنا را چک می‌کنم که ببینم درباره آن خبر چه گفته‌اند. »

دو تا از آنها درباره اعتمادشان به اخبار ایسنا بیان می‌کنند: «خیلی به اینکه صرفا ایسنا درباره یک موضوع چه می‌گوید بسنده نمی‌کنیم ولی اگر یک خبر خیلی مهم باشد، آن را در چند خبرگزاری چک می‌کنیم و در انتها به صحت آن خبر می‌رسیم.»

همچنین یکی دیگر از دختران در این باره می‌گوید: «خیلی به رسانه‌های داخلی اعتماد ندارم و اگر بخواهم خبری را چک کنم به رسانه‌های خارجی سر می‌زنم. ولی کلا به‌خاطر تعریف یکی از دوستانم از ایسنا، دید خوبی نسبت به آن ندارم.»

تعدادی دیگر از دانشجویان رشته معماری می‌گویند که به اخبار ایسنا از طریق کانال‌های خبری تلگرامی و یا حتی شبکه‌های خبری خارجی برخورد می‌کنند ولی به  طور کلی برای سرچ اخبار به سایت ایسنا و یا صفحات آن در فضای مجازی سر نمی‌زنند.

در ادامه بیان می‌کنند: «برای دیدن اخبار به رسانه‌های خارجی همانند بی‌بی‌سی مراجعه می‌کنند.»

به سمت سلف دانشکده هنر می‌روم از دو دانشجوی  ۲۴ ساله رشته تئاتر که درحال بحث هستند درباره ایسنا سوال می‌کنم.

یکی از آنها می‌گوید: «می‌دانم که این خبرگزاری خیلی فعال است و خبرهای زیادی می‌گذارد. همچنین می‌دانم که این ایسنا، خبرگزاری دانشجویان ایران است و از رسانه‌های دیگر خیلی به آن استناد می‌شود. به‌گونه‌ای که به خبرگزاری‌های دیگر به اندازه ایسنا استناد نمی‌شود.»

او ادامه می‌دهد: «گمان می‌کنم در کانال تلگرامی ایسنا عضو بودم و از طریق آن اخبار را چک می‌کردم. بیشتر اخبار را از طریق کانال‌های تلگرامی چک می‌کنم. »     

نفر دوم نیز جواب می‌دهد که تنها رسانه‌های خارجی و کانال خبر فوری را در حوزه سیاسی چک می‌کند.

به سمت بخش دیگری از دانشکده هنرهای زیبا می‌روم و وارد جمع تعدادی دانشجوی عکاسی و موسیقی می‌شوم که در حال حرف زدن درباره مشکلات سلف دانشگاه هستند. زمانی که از آنها درباره ایسنا سوال می‌کنم با خنده به من نگاه می‌کنند و می‌گویند که تنها اسم این خبرگزاری را شنیده‌اند و شاید تنها عکس‌های این رسانه را دیده باشند ولی اخبار آن را نمی‌خوانند. همچنین در ادامه به خندیدن خود ادامه می‌دهند و یکی از آنها می‌گوید: «خبر خودش می‌آید واحتیاجی به پیگیری نیست.»

 در مسیرم به سمت خروجی دانشکده هنرهای زیبا از دو جوان ۲۱ ساله که دانشجوی رشته مهندسی نفت هستند سوالات قبل را می‌پرسم. با کمی مکث پاسخ می‌دهند که اسم ایسنا را شنیده‌اند و شاید لینک اخبار آن را در گروه‌ها و یا کانال‌های تلگرامی مختلف دریافت کنند. درغیر این صورت به‌شخصه به سایت ایسنا سر نمی‌زنند.

همچنین درباره حوزه مورد علاقه‌شان جهت خواندن اخبار بیان می‌کنند: «بیشتر به حوزه‌ سیاسی و ورزشی علاقه‌مند هستیم.»

از دانشکده هنر خارج می‌شوم و به سمت دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران می‌روم. یک دسته بزرگ از دانشجویان را می‌بینم که بین رده‌های سنی ۲۱ تا ۲۷ هستند. بعضی از آنها در رشته ادبیات تحصیل می‌کنند و عده‌ای هم از دانشکده‌های فنی به آنجا آمده‌اند. تعدادی از آنها ساکن تهران و تعدادی هم از شهرستان آمده‌اند. زمانی که از آنها درباره ایسنا سوال می‌کنم، بعضی از آنها پاسخ می‌دهند که تنها اسم ایسنا را شنیده و شاید لینک اخبار آن را در فضای مجازی دریافت کنند ولی به‌طور کلی رسانه‌های خارجی را ترجیح می‌دهند چراکه این رسانه‌ها برایشان قابل اعتمادتر است.

در ادامه یکی از آنها که از استان گیلان به تهران آمده بیان می‌کند: اخبار ایسنا را علاوه بر دیگر رسانه‌ها دنبال می‌کنم. به نظرم ایسنا هم جهت‌گیری‌های خاص خود را دارد البته این جهت گیری به‌نظر کمتر از دیگر خبرگزاری‌ها می‌آید. با این حال اعتماد زیادی به رسانه‌های داخلی ندارم.»

از این جمع فاصله می‌گیرم و کمی بالاتر می‌روم و به سه دانشجوی کارشناسی ارشد رشته تاریخ میرسم. دو تا از آنها اظهار می‌کنند که تنها نام ایسنا را شنیده و اخبار را چک نمی‌کنند.

ولی با اینحال یکی از آنها که از اهواز برای تحصیل به تهران آمده و گویا به پاسخ دادن نیز مشتاق است می‌گوید: «اخبار رسانه‌های داخلی از جمله ایسنا و رسانه های خارجی در حوزه‌های سیاسی و اقتصادی را می‌خوانم و در نهایت با یک‌دیگر مقایسه و تحلیل می‌کنم که آیا با خط مشی آن رسانه هم‌خوانی دارد و چه منفعتی از آن خبر می‌برند.»

او در پاسخ به این سوال که به چه میزان به صحت اخبار خبرگزاری‌های داخلی اعتماد دارد، با تاکید میگوید، به رسانه‌های داخلی اعتماد ندارم.

از دانشکده ادبیات و علوم انسانی نیز خارج میشوم و به سمت دانشکده فنی این دانشگاه می‌روم. دو پسر جوان را می‌بینم که بر روی یک نیمکت نشسته و در حال صحبت‌ هستند.  

این دو دانشجو در رشته مهندسی مکانیک و صنایع تحصیل میکنند و ۲۲ سال سن دارند؛ یکی از آنها ساکن تهران و دیگری از اصفهان آمده است.

به سمت آنها می‌روم و سوال خود را می‌پرسم. با حالت بهت‌زدگی همراه با ترس به من نگاه می‌کنند و سپس می‌خندند. در پاسخ به سوالاتم می‌گویند: «کم و بیش با ایسنا آشنا هستیم ولی اخبار را از طریق کانال‌های تلگرامی همانند خبر فوری چک می‌کنیم. ولی اگر یک سایتی باشد که کار تئاترمان را بگذارد به آن سایت هم سر می‌زنیم.»

بازهم کمی جلوتر می‌روم و از یک گروه دیگر که دانشجوی رشته مهندسی مواد و متالوژی هستند درباره ایسنا سوال می‌کنم. یکی از آنها خیلی مشتاق جواب می‌دهد: «به سایت ایسنا به‌خصوص در بخش عکس خیلی سر می‌زنم چراکه عکس‌های خیلی خوبی دارد. به‌نظرم ایسنا سعی می‌کند نسبت به دیگر رسانه‌ها جهت گیری سیاسی کمتری داشته باشد و یکی از منابع موثق اخبار ایران است.»

او درباره علاقه‌اش جهت کار در ایسنا می‌گوید: «قبلا سعی کرده بودم در بخش عکاسی ایسنا فعالیت کنم ولی پذیرفته نشدم.»

یکی دیگر از آنها بیان می‌کند که قبلا اخبار ایسنا را از طریق صفحه توییتر آن چک می‌کرده و گویا قبلا فعالیت بیشتری در توییتر داشته است.

همچنین بیان می‌کنند که در بین دیگر خبرگزاری‌ها، ایسنا را برای دنبال کردن اخبار ترجیح می‌دهند و به‌نظرشان قابل اعتمادتر است.

باردیگر از یک گروه مهندسی دیگر درباره ایسنا سوال می‌کنم و در جواب می‌گویند که خیلی ایسنا را چک نمی‌کنند مگر اینکه اخبار آن را از طریق کانال‌های مختلف تلگرام ببینند.

در دانشکده علوم انسانی آزاد واحد تهران جنوب نیز از تعداد دیگری دانشجو درباره ایسنا سوال کردم.

در ابتدا سراغ دو جوان ۲۱ و ۲۳ ساله که در رشته مترجمی زبان انگلیسی درس می‌خوانند، رفتم.  

یکی از آنها بیان می‌کند: «خبرگزاری دانشجویان ایران را می‌شناسم چراکه هر بار قصد چک کردن یک خبر را دارم، اخبار آن در سرچ گوگل برایم می‌آید. اصولا ایسنا اولین سایتی است که به آن مراجعه می‌کنم.»

فرد دیگر در پاسخ به سوالاتم می‌گوید: «ترجیح می‌دهم اخبار را نخوانم چراکه به رسانه‌های داخلی به هیچ عنوان اعتماد ندارم و اگر قصد خواندن اخبار را داشته باشم به سراغ سایت‌های خارجی می‌روم. مگر در مواردی که یک خبر مهم و حادثه ساز پیش بیاید. در این صورت از طریق کانال‌های تلگرامی اخبار را میخوانم.»

در ادامه از یک دانشجوی رشته دبیری زبان انگلیسی با سن ۲۲ سوال کردم. او در پاسخ میگوید: «اخبار ایسنا را از طریق کانال‌های تلگرامی و یا اینستاگرام دنبال می‌کنم و به‌نظرم خبار خوب و مفیدی را مخابره می‌کند.»

او در پاسخ به میزان اعتمادش به ایسنا می‌گوید: «قطعا زمانی که تا این حد شهرت دارد قابل اعتماد نیز هست.»

او همچنین بیان میکند که به کار کردن در ایسنا علاقه‌مند است ولی از آنجا که نمی‌تواند به‌خوبی بنویسد به سراغ این کار نمی‌رود.

در دانشکده علوم انسانی واحد تهران جنوب قدم می‌زنم و به یک گروه از دانشجویان رشته روانشناسی می‌رسم. از آنها نیز در این باره سوال می‌کنم. برخی از آنها تنها اسم ایسنا را شنیده و گاهگداری از طریق تلگرام اخبار آن را خوانده‌اند.  

دانشجوی دیگری از این گروه با کمی مکث می‌گوید: «چرا باید اخبار را چک کنیم زمانی که مدام مردم را ناامید می‌کنند و هیچ چیز جدیدی برای ارائه ندارند. تا به حال نشده خبری کار شود که از یک حادثه شاد سخن بگوید. مدام در حال نشان دادن جنگ و بدبختی دنیا هستند، چه در ایران و چه در خارج. ای‌کاش کمی خلاقیت داشته باشند.»

انتهای پیام