یادداشت/ آرزو حیدری: شهادت امام حسن عسکری (ع)صبری که تاریخ از آن می‌نویسد

آن‌گونه که تاریخ روایت می‌کند، امام حسن عسکری(ع) در شرایطی دشوار و زیر نظر دقیق مقامات حکومت وقت زیست و هدایت پیروانش را همچون نگینی در قلب جامعه می‌تاباند.

 فشارهای سیاسی، محدودیت‌های عباسیان و فضای خفقان‌آلود آن روزگار، هیچگاه از اراده او در بیان عدالت و تقوا نکاستو روایات تاریخی بر این نکته تأکید می‌کنند که پس از سال‌ها تجربه حبس کوچک و بزرگ، آن امام همواره آرام، با سمّی که از سوی دشمنان به سویش روانه شد، به شهادت رسید و در آرامگاه پدرش، در سامرا، به خاک سپرده شد.

شهرت مقام شهادت ایشان در میان شیعیان به معنای عمیق پذیرش واقعیت ظلم و نیز جست‌وجوی راستی و صبر است و شهادتِ امام حسن عسکری(ع) درک همگان را از مفهوم صبر تاریخی اهل بیت تشدید کرد.

صبری که به میدان تبدیل می‌شود و با عمل اخلاقی و عدالت‌خواهی در زندگی روزمره مردم نقش می‌بندد و از این رو، این روز با مرور زندگی او و با یادآوری روح مقاوم انسانیت، به عنوان نمادی از پیگیری حقیقت و وفاداری به ارزش‌ها در ذهن‌ها می‌ماند.

در نگاه پژوهشگران تاریخی و دینی، شهادت این امام، پیوندی عمیق میان گذشته و حاضر ایجاد می‌کند و پیام صبر، تقوا و عدالت همچنان برای نسل‌های امروز الهام‌بخش است و آرامگاه او در سامرا تبدیل به بنایی برای بازخوانی این ارزش‌ها و بازتولید امید می‌شود.

برای کسانی که به دنبال درکی عمیق‌تر از تاریخ امت اسلامی هستند، این لحظه شهادت یادآور مسئولیت استماع صدای حقیقت و پاسخگویی اخلاقی در برابر بی‌عدالتی است.

 بی‌تفاوت نبودن در برابر ظلم و بی‌عدالتی، تعهد به عدالت و احترام به حرمت انسان است که به یادگار امام حسن عسکری(ع) باقی می‌ماند و شهادت ایشان همچنان، در هر نسل، به ما می‌گوید که صبر راستین به همراه عمل شایسته، می‌تواند چراغ راه جامعه را روشن نگه دارد.