سوره‌ای که شما را به یاد روز قیامت می اندازد + صوت آیات

به گزارش پایگاه خبری هرمزبان به نقل از خبرنگار حوزه قرآن و عترت  گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان، سوره نازعات در جزء ۳۰ قرآن قرار دارد و از سوره‌های مکی است. این سوره را به دلیل اینکه با سوگند خداوند به نازعات آغاز می‌شود، نازعات نامیده‌اند.

نازعات یعنی فرشتگانی که جان‌ها را می‌گیرند. سوره نازعات به توصیف قیامت و مناظر هولناک آن و سرنوشت نیکوکاران و بدکاران در آن روز می‌پردازد و به داستان حضرت موسی (ع) و سرنوشت فرعون اشاره می‌کند.

در آخر هم بر این مطلب تاکید می‌کند که کسی از زمان وقوع قیامت خبر ندارد. در سوره نازعات همچنین به دحو الارض (روز گسترش زمین) اشاره شده است. در روایات آمده است مکانی که زمین از آنجا گسترش یافت، زمین مکه یا کعبه بود.

درباره فضیلت تلاوت این سوره، از پیامبر (ص) نقل شده هر کس سوره نازعات را قرائت کند، نگه داشتن و حسابرسی او در قیامت، به اندازه یک نماز واجب طول می‌کشد.

فایل صوتی تلاوت آیات ۲۶ تا ۴۸ سوره نازعات با صدای سید حسین موسوی

دانلود متن آیاتی از سوره نازعات همراه با ترجمه

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خدای بخشاینده مهربان

إِنَّ فِی ذَلِکَ لَعِبْرَةً لِمَنْ یَخْشَى ﴿٢٦﴾

تا به هلاکت او اهل ترس از خدا عبرت گیرند. (۲۶)

أَأَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَاءُ بَنَاهَا ﴿٢٧﴾

آیا بنای شما آدمیان استوارتر است یا بنای آسمان بلند که خدا آفرید؟ (۲۷)

رَفَعَ سَمْکَهَا فَسَوَّاهَا ﴿٢٨﴾

که سقفی بس بلند و محکم بنیان در کمال زیبایی استوار ساخت. (۲۸)

وَأَغْطَشَ لَیْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا ﴿٢٩﴾

و شامش را تیره و روزش را روشن گردانید. (۲۹)

وَالأرْضَ بَعْدَ ذَلِکَ دَحَاهَا ﴿٣٠﴾

و زمین را پس از آن بگسترانید. (۳۰)

أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءَهَا وَمَرْعَاهَا ﴿٣١﴾

و از آن آب و گیاه پدید آورد. (۳۱)

وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا ﴿٣٢﴾

و کوه‌ها را بر روی آن استوار ساخت. (۳۲)

مَتَاعًا لَکُمْ وَلأنْعَامِکُمْ ﴿٣٣﴾

تا (از آن آب و گیاه که از بیابان و کوه بر انگیزد) قوت شما و چهارپایانتان بر آید. (۳۳)

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْکُبْرَى ﴿٣٤﴾

پس، چون آن واقعه بزرگ (و حادثه عظیم قیامت) پدید آید. (۳۴)

یَوْمَ یَتَذَکَّرُ الإنْسَانُ مَا سَعَى ﴿٣٥﴾

در آن روز آدمی هر چه کرده به یاد آرد. (۳۵)

وَبُرِّزَتِ الْجَحِیمُ لِمَنْ یَرَى ﴿٣٦﴾

و دوزخ برای بینندگان آشکار شود. (۳۶)

فَأَمَّا مَنْ طَغَى ﴿٣٧﴾

پس هر کس (از حکم شرع خدا) سرکش و طاغی شد. (۳۷)

وَآثَرَ الْحَیَاةَ الدُّنْیَا ﴿٣٨﴾

و زندگی دنیا را برگزید. (۳۸)

فَإِنَّ الْجَحِیمَ هِیَ الْمَأْوَى ﴿٣٩﴾

دوزخ جایگاه اوست. (۳۹)

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى ﴿٤٠﴾

و هر کس از حضور در پیشگاه عزّ ربوبیت بترسید و از هوای نفس دوری جست. (۴۰)

فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِیَ الْمَأْوَى ﴿٤١﴾

همانا بهشت منزلگاه اوست. (۴۱)

یَسْأَلُونَکَ عَنِ السَّاعَةِ أَیَّانَ مُرْسَاهَا ﴿٤٢﴾

از تو سؤال کنند که قیامت کی بر پا شود؟ (۴۲)

فِیمَ أَنْتَ مِنْ ذِکْرَاهَا ﴿٤٣﴾

تو را چه کار است دیگر که از آن به یاد آری؟ (بسیار یاد آور شدی و منکران از تو نپذیرفتند). (۴۳)

إِلَى رَبِّکَ مُنْتَهَاهَا ﴿٤٤﴾

کار آن ساعت به خدای تو منتهی شود. (۴۴)

إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ یَخْشَاهَا ﴿٤٥﴾

تو را جز این نباشد که اهل ایمان را هر کس از یاد آن روز هراسان می‌شود به احوال آن روز آگاه سازی. (۴۵).

کَأَنَّهُمْ یَوْمَ یَرَوْنَهَا لَمْ یَلْبَثُوا إِلا عَشِیَّةً أَوْ ضُحَاهَا ﴿٤٦﴾

چون آن روز را مردم ببینند گویی همه عمر دنیا شامگاهی یا چاشتگاهی بیش نبوده است. (۴۶)