صدای خاموش بیماران صعب‌العلاج هرمزگانی؛ فریادی در میان بی‌توجهی‌ها

هرمزبان – در دلنوشته‌ای دردناک، یکی از بیماران صعب‌العلاج از بندرعباس، با گلایه از بی‌مهری‌ها و بی‌توجهی‌های مسئولان، از رنج‌های جسمی و روحی خود و خانواده‌اش سخن گفته است. این متن، نه فقط شرحی بر یک بیماری، بلکه روایت تلخی از فراموش‌شدگی انسان‌هایی‌ست که در سایه‌ی درد، چشم‌انتظار حمایت‌اند.

به گزارش پایگاه خبری هرمزبان ، متن دلنوشته به شرح زیر است:

این روزها صدای خسته‌ی یک بیمار صعب‌العلاج و خانواده‌اش را چه کسی می‌شنود؟ رنج بیماری کم نیست، اما تلخ‌تر از درد جسم، بی‌توجهی و بی‌مهری‌هایی‌ست که هر روز بیشتر می‌شود. ما نه توقعی فراتر از حق انسانی داریم و نه چیزی جز رسیدگی شایسته به بیماران.

آیا رواست انسانی با درد و رنج طاقت‌فرسا، میان داروهای نایاب، هزینه‌های سرسام‌آور و بی‌اعتنایی‌ها تنها بماند؟ بیماران صعب‌العلاج فقط به دارو نیاز ندارند، بلکه به نگاه انسانی و حمایتی مسئولانه شما محتاج‌اند.

به عنوان نمونه‌ای از مشکلات، برای دریافت واکسن آنفولانزا، این واکسن در داروخانه ها برای فروش آزاد موجود است اما برای بیماران خاص با وجود تشکیل پرونده در مرکز جامع سلامت، پس از گذشت دو تا سه هفته، هنوز می گویند واکسن نرسیده است.

در اورژانس، نباید چنین بیمارانی که شرایط خاص دارند، حتی برای یک یا دو روز نگه داشته شوند. انتقال فوری به اتاق ایزوله یا بخش‌هایی با تعداد محدود بیمار در هر اتاق، ضروری‌ست. اورژانس‌های شلوغ، آرامش را از بیماران خاص می‌گیرند. بدن ضعیف این بیماران با کوچک‌ترین تماس ویروسی، دچار آسیب می‌شود.

استانداری می‌تواند با تشکیل کمیته‌ای ویژه، بیماران صعب‌العلاج را در اولویت توجه ادارات مختلف قرار دهد. بیمه‌های درمانی، حتی تکمیلی فرهنگیان، اغلب هزینه‌ها را قبول نمی‌کنند و در صورت پذیرش، سهم بسیار ناچیزی را پرداخت می‌کنند. این موضوع، بار سنگین هزینه‌های درمان را بر دوش بیماران و خانواده‌هایشان می‌گذارد.

مشکلاتی چون قطع برق، گرمای طاقت‌فرسای بندرعباس و تورم افسارگسیخته نیز بر دشواری‌های زندگی بیماران افزوده است. امروز گلایه‌ی ما نه از روزگار، که از بی‌تفاوتی کسانی‌ست که باید پناه مردم باشند.

شما را به وجدان و مسئولیتی که بر دوش دارید قسم می‌دهیم: صدای بیماران باشید، پیش از آنکه دیر شود…

انتهای پیام/